Μηροκήλη καλείται η κήλη της μηροβουβωνικής περιοχής, στην οποία ο κηλικός σάκος και το περιεχόμενο αυτού προβάλλουν  διαμέσου του μηριαίου δακτυλίου (στενό, ευένδοτο σημείο της πυέλου, που σχηματίζεται μεταξύ του βουβωνικού συνδέσμου, του ηβικού οστού και των μηριαίων αγγείων). Εμφανίζεται σπανιότερα από την βουβωνοκήλη (5% των κηλών των κοιλιακών τοιχωμάτων), είναι συχνότερη στις γυναίκες από ότι στους άνδρες και εμφανίζεται κυρίως σε γυναίκες μεγάλης ηλικίας και πολύτοκες. 

Συμπτώματα της μηροκήλης

Συνήθως η μηροκήλη εκδηλώνεται με τοπική διόγκωση στην  περιοχή του ριζομηρίου (λίγο πιο κάτω από τη βουβωνική χώρα) και μπορεί να συνοδεύεται από  ήπιο ή μέτριας έντασης πόνο. Λόγω της μικρής διαμέτρου του μηριαίου δακτυλίου, συνήθως δεν ανατάσσεται εύκολα.

Η μηροκήλη εκδηλώνεται με περίσφιξη συχνότερα  από τη βουβωνοκήλη λόγω της μικρής διαμέτρου του μηριαίου δακτυλίου και της ανελαστικότητάς του. Η περίσφιξη της μηροκήλης αποτελεί μια επικίνδυνη κατάσταση η οποία μπορεί να είναι απειλητική ακόμα για τη ζωή του ασθενούς και για το λόγο αυτό απαιτεί συνήθως άμεση χειρουγική αντιμετώπιση.

Διαφορική διάγνωση

Στη διαφορική διάγνωση μιας διόγκωσης στην περιοχή του ριζομηρίου, εκτός της μηροκήλης περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα

  • Βουβωνοκήλη
  • Απόστημα ή λεμφαδενοπάθεια της περιοχής
  • Αιμάτωμα
  • Ιδρωταδενίτιδα
  • Έκτοπος όρχις
  • Σμηγματογόνος κύστη
  • Κιρσοί της σαφηνούς φλέβας
  • Ανεύρυσμα ή ψευδοανεύρυσμα της μηριαίας αρτηρίας

Διάγνωση

Στις περισσότερες περιπτώσεις μηροκήλης για να τεθεί η τελική διάγνωση απαιτείται, πέρα από την αξιολόγηση της συμπτωματολογίας του ασθενούς και την προσεκτική κλινική εξέταση, και η διενέργεια υπερηχογραφήματος της μηροβουβωνικής χώρας.

Σύγχρονες τεχνικές αντιμετώπισης  της μηροκήλης

Μέθοδος εκλογής, τη σημερινή εποχή, για την αντιμετώπιση κάθε κήλης της μηροβουβωνικής χώρας θεωρείται η πλαστική αποκατάσταση με την τοποθέτηση πλέγματος χωρίς τάση, καθώς είναι πλέον αποδεδειγμένο από πολυάριθμες κλινικές μελέτες ότι η χρήση του πλέγματος μειώνει σημαντικά το κίνδυνο επανεμφάνισης της κήλης.

Η κλασσική τεχνική πλαστικής αποκατάστασης μιας μηροκήλης είναι η ανοικτή επέμβαση κατά την οποία γίνεται τομή επί της βουβωνικής χώρας, αναγνώριση και παρασκευή του κηλικού σάκου, ανάταξη του περιεχομένου της κήλης στη φυσιολογική ανατομική του θέση και ακολούθως τοποθέτηση του πλέγματος για ενίσχυση του οπισθίου βουβωνικού τοιχώματος ή/και του μηριαίου δακτυλίου.

 

Στις μέρες μας όμως πέρα από την ανοικτή προσπέλαση, υπάρχει και η δυνατότητα της λαπαροσκοπικής αντιμετώπισης μιας μηροκήλης. Στα πλεονεκτήματα της λαπαροσκοπικής επέμβασης περιλαμβάνονται:

  • ο λιγότερος μετεγχειρητικός πόνος
  • η ταχύτερη ανάρρωση
  • η γρηγορότερη επάνοδος στις καθημερινές δραστηριότητες
  • το καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα, και
  • η αναγνώριση της παρουσίας και άλλων κηλών της περιοχής (όπως η ταυτόχρονη παρουσία βουβωνοκήλης σε ασθενή που χειρουργείται για μηροκήλη) και φυσικά η ταυτόχρονη αντιμετώπισή τους κατά τη διάρκεια της ίδιας επέμβασης.

Σχεδόν κάθε περίπτωση μηροκήλης μπορεί να αντιμετωπισθεί λαπαροσκοπικά.

Απόλυτες ενδείξεις της λαπαροσκοπικής προσέγγισης αποτελούν η ύπαρξη αμφοτερόπλευρης μηροκήλης (ύπαρξη κήλης και στις δύο μηροβουβωνικές χώρες) και η παρουσία υποτροπής της κήλης, μετά από προηγούμενη ανοικτή επέμβαση.

 

Τεχνικές λαπαροσκοπικής χερουργικής

Υπάρχουν δύο τεχνικές λαπαροσκοπικής αντιμετώπισης μιας μηροκήλης:

  • Η τεχνική TAPP (διακοιλιακή προπεριτοναική αποκατάσταση της κήλης – transabdominal preperitoneal repair), κατά την οποία αρχικά γίνεται είσοδος στην περιτοναική κοιλότητα και στη συνέχεια είσοδος στον προπεριτοναικό χώρο, όπου και τοποθετείται το πλέγμα.
  • Η τεχνική TEP (ολικά εξωπεριτοναική αποκατάσταση της κήλης – totally extraperitoneal repair), στην οποία όλη η επέμβαση εκτελείται εξωπεριτοναικά-προπεριτοναικά, δηλαδή χωρίς είσοδο στην περιτοναική κοιλότητα

 

Μεταξύ των δύο παραπάνω λαπαροσκοπικών τεχνικών, η TEP θεωρείται καλύτερη διότι:

  • εκτελείται πιο γρήγορα από την TAPP
  • δεν γίνεται είσοδος μέσα στην κοιλιά, με αποτέλεσμα να είναι πολύ μικρότερες οι πιθανότητες κάκωσης των ενδοκοιλιακών σπλάγχνων και δημιουργίας μετεγχειρητικής κήλης, σε σχέση με την TAPP

 

Με την τεχνική TEP μέσα από τρεις πολύ μικρές τομές κάτωθεν του ομφαλού κατά μήκος της μέσης γραμμής και χωρίς είσοδο μέσα στην κοιλιά, παρακευάζεται ο προπεριτοναικός χώρος, αναγνωρίζεται η κήλη, ανατάσσεται ο κηλικός σάκος με το περιεχόμενό του και στο τέλος τοποθετείται ένα πλέγμα μεγάλων διαστάσεων (τουλάχιστον 15Χ10εκ) για την κάλυψη ολόκληρου του οπισθίου βουβωνικού τοιχώματος και του μηριαίου δακτυλίου. Στην περίπτωση εκείνη που υπάρχει κήλη και από την άλλη πλευρά (αμφοτερόπλευρη κήλη), τοποθετείται αντίστοιχων διαστάσεων πλέγμα και σε εκείνη την μεριά.

Ο ασθενής λαμβάνει εξιτήριο την επόμενη μέρα του χειρουργείου και μπορεί να επανέλθει άμεσα στις καθημερινές του δραστηριότητες, αποφεύγοντας όμως την άρση βάρους και γενικότερα την έντονη σωματική δραστηριότητα για 4-8 εβδομάδες.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η λαπαροσκοπική αποκατάσταση μηροκήλης ανήκει στις πλέον προηγμένες λαπαροσκοπικές επεμβάσεις και ως εκ τούτου απαιτείται άρτια εκπαίδευση του χειρουργού και μεγάλη εμπειρία για την ασφαλή και αποτελεσματική εφαρμογή της.

Σε κάθε πάντως περίπτωση θα πρέπει να τονιστεί ότι ο κάθε ασθενής με μηροκήλη είναι ξεχωριστός και δεν υπάρχει μια χειρουργική τεχνική η οποία να ταιριάζει σε όλους τους ασθενείς. Ο χειρουργός που καλείται να αντιμετωπίσει έναν ασθενή με μηροκήλη, οφείλει να γνωρίζει όλες τις τεχνικές (ανοικτές και λαπαροσκοπικές) και να επιλέγει εκείνη την τεχνική που ταιριάζει περισσότερο στον συγκεκριμένο ασθενή (εξατομικευμένη χειρουργική αντιμετώπιση), ώστε να επιτευχθεί το βέλτιστο αποτέλεσμα.