Η διάσταση των ορθών κοιλιακών μυών ή διάσταση της λευκής γραμμής (diastasis recti),  αποτελεί έναν ανατομικό όρο για να περιγράψει την κατάσταση η οποία χαρακτηρίζεται από μια μη φυσιολογική απόσταση μεταξύ των δύο ορθών κοιλιακών μυών. Παρά το γεγονός ότι υπάρχει διχογνωμία σχετικά με το μέχρι ποια απόσταση μεταξύ των δύο αυτών μυών είναι φυσιολογική, η επικρατούσα άποψη είναι ότι κάθε απόσταση μεγαλύτερη των 2-3εκ θα πρέπει να θεωρείται παθολογική.

Η διάσταση των ορθών κοιλιακών μυών μπορεί να είναι συγγενής (εμφανίζεται χαρακτηριστικά στα νεογνά) ή επίκτητη. Η επίκτητη μορφή οφείλεται σε μια προοδευτική χαλάρωση των κοιλιακών τοιχωμάτων εξαιτίας διαφόρων παραγόντων και η οποία οδηγεί τελικά στο διαχωρισμό των ορθών κοιλιακών μυών. Στους παράγοντες που προδιαθέτουν στην εμφάνιση της διάστσης των ορθών κοιλακών συγκαταλλέγονται καταστάσεις που αυξάνουν την ενδοκοιλιακή πίεση (όπως είναι οι εγκυμοσύνες και η παχυσαρκία), προηγούμενες επεμβάσεις στην κοιλιακή χώρα και νοσήματα του συνδετικού ιστού.

Κλινικά τα άτομα με διάσταση των ορθών κοιλιακών μυών παρουσιάζουν άλλοτε άλλου βαθμού προβολή της κοιλίας προς τα μπροστά λόγω της χαλαρότητας-αδυναμίας του κοιλιακού τοιχώματος να συγκρατήσει τα όργανα της κοιλίας στη θέση τους. Σε βάθος χρόνου μπορούν να παρουσιασθούν  και άλλα συμπτώματα, όπως πόνοι στη μέση και λειτουργικές διαταραχές από το γαστρεντερικό (δυσκοιλιότητα) και το ουροποιητικό (ακράτεια ούρων) σύστημα.

Η πλειοψηφία των ανθρώπων που έχουν διάσταση των ορθών κοιλιακών μυών υπάγονται σε μια από τις παρακάτω δυο κατηγορίες:

  • Μικροκαμωμένες και λεπτές γυναίκες με ιστορικό εγκυμοσύνης μεγάλου εμβρύου ή ιστορικό δίδυμης-πολύδυμης κύησης ή πολλαπλές εγκυμοσύνες –στις περιπτώσεις αυτές παρατηρείται προβολή της κοιλιάς κυρίως περιομφαλικά
  • Άνδρες μέσης-μεγάλης ηλικίας, συνήθως παχύσαρκοι ή με ιστορικό έντονης σωματικής άσκησης –στις περιπτώσεις αυτές παρατηρείται προβολή της κοιλιάς ψηλότερα από το επίπεδο του ομφαλού

Η διάγνωση της διάστασης των ορθών κοιλιακών μυών γίνεται συνήθως εύκολα κατά την κλινική εξέταση. Στις λίγες εκείνες περιπτώσεις  στις οποίες δεν μπορεί να διαφοροδιαγνωσθεί από μια κήλη της μέσης γραμμής, βοήθεια μπορούν να προσφέρουν το υπερηχογράφημα και η αξονική τομογραφία.

Πρέπει να τονιστεί ότι η κατάσταση αυτή  δεν είναι κήλη διότι δεν υπάρχει πραγματικό χάσμα στα κοιλιακά τοιχώματα. Ως εκ τούτου δεν απαιτείται χειρουργική αποκατάσταση σε όλες τις περιπτώσεις, παρά μόνο εφόσον τα άτομα εμφανίζουν έντονη συμπτωματολογία (επαναλαμβανόμενα επιεσόδια πόνου ή αίσθημα βάρους στην περιοχή του επιγαστρίου) ή για κοσμητικούς-αισθητικούς λόγους. Εντούτοις, θα πρέπει να επισημανθεί ότι συχνά η διάσταση των ορθών κοιλιακών συνυπάρχει με άλλες κήλες της μέσης γραμμής και ιδίως με ομφαλοκήλη.

Θεραπεία πρώτης γραμμής είναι η συντηρητική αντμετώπιση, που περιλαμβάνει απώλεια βάρους (σε περιπτώσεις παχυσαρκίας) και συγκεκριμένο πρόγραμμα ασκήσεων, που σκοπό έχει την ισχυροποίση των κοιλιακών τοιχωμάτων και ειδικότερα την ενδυνάμωση των εγκάρσιων κοιλιακών μυών.

Εφόσον η συντηρητική θεραπεία αποτύχει, απαιτείται χειρουργική επέμβαση. Στόχος της χειρουργικής επέμβασης είναι η αποκατάσταση της φυσιολογικής ανατομίας των πρόσθιων κοιλιακών τοιχωμάτων. Αυτό επιτυγχάνεται με την πτύχωση της θήκης των ορθών κοιλιακών μυών με τη χρήση ραμμάτων. Σε ειδικές περιπτώσεις μπορεί να απαιτηθεί και η χρήση πλέγματος για επιπλέον ενίσχυση του κοιλιακού τοιχώματος. Ανάλογα με την παρουσία ή όχι και περίσσειας δέρματος, μπορεί να χρειασθεί και κοιλιοπλαστική, με στόχο το βέλτιστο αισθητικό αποτέλεσμα.