Η θεραπεία κάθε μετεγχειρητικής κοιλιοκήλης είναι πάντοτε χειρουργική και στόχος της είναι η ανάταξη του περιεχομένου της κήλης εντός της περιτοναικής κοιλότητας και ακολούθως η αποκατάσταση των κοιλιακών τοιχωμάτων με τέτοιο τρόπο ώστε:

  • να αντέχει στο πέρασμα του χρόνου, δηλαδή να συνοδεύεται από πολύ μικρό ποσοστό υποτροπής,
  • να οδηγεί σε ομαλή λειτουργία των κοιλιακών τοιχωμάτων, και
  • να έχει ένα πολύ καλό τελικό αισθητικό αποτέλεσμα

 

Για τον σκοπό αυτό απαιτείται να εφαρμόζεται εκείνη ή εκείνες οι τεχνικές που θα οδηγήσουν σε ανακατασκευή-αναδόμηση των κοιλιακών τοιχωμάτων. Όταν το χάσμα είναι μικρό, η ανακατασκευή των κοιλιακών τοιχωμάτων μπορεί να γίνει σχετικά εύκολα, αρκεί να υπάρχει καλή γνώση της ανατομίας της περιοχής και σχετική εμπειρία.

Στις περιπτώσεις όμως εκείνες στις οποίες το χάσμα είναι μεγάλο, ή εντοπίζεται σε ιδιαίτερα σημεία του κοιλιακού τοιχώματος, όπως είναι η περιοχή ακριβώς κάτω από την ξιφοειδή απόφυση (υποξιφοειδικά) ή ακριβώς πάνω από την ηβική σύμφυση (υπερηβικά), αυτό δεν μπορεί να κλείσει με τις παραδοσιακές τεχνικές. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι μονόδρομος η εφαρμογή ειδικών, νέων τεχνικών που θα επιτρέψουν το κλείσιμο του χάσματος με τελικό στόχο την ανακατασκευή των κοιλιακών τοιχωμάτων και την ενισχυτική τοποθέτηση ενός πλέγματος ιδιαίτερα μεγάλων διαστάσεων.

Οι τεχνικές αυτές ονομάζονται τεχνικές διαχωρισμού των κοιλιακών τοιχωμάτων (component separation techniques) και διακρίνονται σε δύο κατηγορίες, τον πρόσθιο (anterior component separation) και τον οπίσθιο (posterior component separation) διαχωρισμό των κοιλιακών τοιχωμάτων.

  • Στον πρόσθιο διαχωρισμό των κοιλιακών τοιχωμάτων γίνεται διατομή της απονεύρωσης του έξω λοξού μυός, λίγα χιλιοστά επί τα εκτός των πλάγιων ορίων της θήκης των ορθών κοιλιακών μυών, διατηρώντας ανέπαφους τους άλλους δύο πλάγιους κοιλιακούς μύες (έσω λοξός και εγκάρσιος κοιλιακός μύς). Ακολούθως γίνεται σύγκλειση του χάσματος με ραφές και στο τέλος ενισχύεται το ανακατασκευασμένο κοιλιακό τοίχωμα με την τοποθέτηση ενός μεγάλου κομματιού πλέγματος.
  • Στον οπίσθιο διαχωρισμό των κοιλιακών τοιχωμάτων, γίνεται διατομή του εγκάρσιου κοιλιακού μυός, διατηρώντας ανέπαφους τόσο τον έξω λοξό, όσο και τον έσω λοξό μυ. Ακολούθως γίνεται συρραφή του περιτοναίου (του εσωτερικού περιβλήματος της κοιλιάς), τοποθέτηση ενός μεγάλου πλέγματος προπεριτοναικά (μεταξύ δηλαδή των κοιλιακών μυών και του περιτοναίου) και στο τέλος γίνεται σύγκλειση του χάσματος με ραφές, οδηγώντας σε πλήρη ανακατασκευή των κοιλιακών τοιχωμάτων.

 

Μεταξύ των δύο, η τεχνική του οπισθίου διαχωρισμού των κοιλιακών τοιχωμάτων με τη διατομή του εγκάρσιου κοιλιακού μυός (Τεχνική TAR-Transversus Abdominis Release) θεωρείται η καλύτερη για λόγους που έχουν να κάνουν τόσο με την παρασκευή των ιστών όσο και το σημείο τοποθέτησης του πλέγματος. Επιπλέον, η τεχνική αυτή (σε αντίθεση με τον πρόσθιο διαχωρισμό) μπορεί να εφαρμοσθεί σχεδόν σε κάθε μετεγχειρητική κοιλιοκήλη, ανεξαρτήτως  εντόπισης. Επειδή όμως είναι μία πολύπλοκη και ιδιαίτερα απαιτητική επέμβαση, η εφαρμογή της απαιτεί άριστη γνώση της ανατομίας των κοιλιακών τοιχωμάτων και ειδική εκπαίδευση.

 

Ο κ. Χατζημαυρουδής ειναι ο πρώτος που έχει εφαρμόσει την τεχνική αυτή στην Ελλάδα, με εξαιρετικά αποτελέσματα.